Follow me:

Boekreview: Just don’t mention it

Title: Just don’t mention it (DIMILY #4)
Author: Estelle Maskame
Publisher: Ink Road
Release date: Juni 2018
Genre: YA contemporary
Rating: ★★★★✩ 4.5

Toen ik erachter kwam dat Estelle Maskame een vierde boek in de DIMILY (Did I Mention I Love You) serie ging schrijven, was ik meteen door het dolle heen. Ik heb zo genoten van deze trilogie. Voor de mensen die de DIMILY serie nog niet kennen. Deze serie gaat over een meisje Eden. Eden brengt de zomer door bij haar vader die ze na de scheiding van haar ouders drie jaar niet gezien heeft. Ze krijgt er drie stiefbroers bij, van wie de oudste, Tyler opvalt door zijn onbehouwen en arrogante gedrag. En toch… trekken Eden en Tyler steeds meer naar elkaar toe. Maar het kan niet. Ze zijn stiefbroer en -zus en bovendien heeft Tyler al een vriendin. Geheimen, leugens en drama in overvloed. Een heerlijke romance serie die heel vlot weg leest.

Tot mijn grote verassing is er nu dus een vierde deel uitgekomen.

Verhaal

Alternating between past and present, Just Don’t Mention It is narrated from Tyler’s perspective. We see his life as a twelve-year-old boy suffering physical abuse at the hands of his dad. We see him as the daredevil seventeen-year-old we first met in Did I Mention I Love You?, the stepbrother who falls head over heels for Eden.

In these parallel timelines we finally understand the enigmatic Tyler’s complex story and his innermost thoughts – on his dad, his mom, on Tiffani and Eden – all the things Eden wasn’t witness to. And, crucially, the reader gains heartbreaking insight into why Tyler becomes the self-obsessed, angry and unhappy guy we encounter in DIMILY.

Personages

In het vierde deel van de DIMILY serie, volgen we Tyler Bruce in de periode voordat hij Eden leert kennen en de periode dat hij haar leert kennen. De periode daarvoor, speelt zich zo’n vijf jaar geleden af. In die tijd werd Tyler nog zwaar mishandeld door zijn vader. Dit heeft een grote rol in de eerste drie delen van deze serie, maar had zich destijds dus al afgespeeld in het verleden. Heel interessant dus, om nu te lezen wat er precies is gebeurd destijds en hoe dit voor Tyler moet zijn geweest. Ik vond het ook wel erg heftig om te lezen. Maar je begint hierdoor wel te begrijpen waarom Tyler is hoe hij is. Deze heftige gebeurtenis heeft hem gevormd en daar heeft hij eigenlijk een soort trauma aan over gehouden. Hij was immers 8 toen dit alles begon. In de eerste drie delen zijn we al van Tyler gaan houden, maar door dit boek hou je alleen nog maar meer van hem. Hij heeft een goed hart, ondanks alles wat hij heeft meegemaakt.

Schrijfstijl

Estelle Maskame heeft een hele fijne en vlotte schrijfstijl. In Just don’t mention it, is dit eigenlijk niet anders. Het is een flink boek, maar de hoofdstukken zijn lekker kort, waardoor je er toch makkelijk doorheen leest. Op het begin had ik wat moeite met doorlezen. Het verhaal is immers niet nieuw, maar enkel vanuit een ander perspectief geschreven. Je weet dus al wat er gaat gebeuren. Ik vond dus met name het deel vóórdat Tyler Eden leert kennen interessant. Met die informatie lees je de hoofdstukken waarin hij Eden leert kennen toch heel anders dan in de andere drie boeken. Nu weet je immers meer over zijn achtergrond en waarom hij is zoals hij is. Dat maakte dit boek, ondanks dat het verhaal hetzelfde is, toch heel interessant om te lezen.

Mishandeling

In dit deel heeft het onderwerp mishandeling een hele grote rol. In de eerste drie delen werd hier wel naar gerefereerd, maar in dit boek wordt het in detail beschreven. Heel heftig als je bedenkt dat dit is gebeurd in de periode dat Tyler 8 tot 12 jaar uit was. Toch vind ik het heel goed dat Estelle dit boek nog heeft geschreven. Hierdoor leer je als lezer hoeveel invloed zo’n heftige gebeurtenis uit je jeugd op je verdere leven kan hebben.

Conclusie

Estelle heeft het met Just don’t mention it weer voor elkaar gekregen om een heerlijke contemporary te schrijven. Dit vierde deel is een stuk heftiger en donkerder dan de eerste drie delen. Tyler is toch een beetje een bad guy en Eden was het onschuldige lieve meisje. Dat verschil merk je vrijwel al meteen vanaf de eerste pagina. Ik ben heel blij dat ik Tyler met dit boek veel beter ben gaan leren kennen. Ik vond hem al een toffe peer met een beschadigd hartje, maar nu ben ik helemaal verliefd op hem!

dimly

Previous Post Next Post

Misschien vind je dit ook leuk

No Comments

Leave a Reply